Dit is een persoonlijk verslag van Joaquin van Onna uit Tilburg, Ironman atleet, over hoe hij sportvoeding ontdekte en een plan maakte en uitvoerde voor zijn Ironman.

Dingen die je niet beseft als je je daadwerkelijk inschrijft voor een Ironman: er komt veel meer bij kijken dan een takke-eind zwemmen, fietsen en rennen. Al snel lees je dat veel ervaren atleten voeding als de vierde discipline bestempelen. Zonder voeding is er geen Ironman.

Ikzelf had nauwelijks ervaring op het gebied van sportvoeding. Wielrennen is de discipline waarin ik de meeste ervaring heb, maar ook hier was sportvoeding voor mij onbekend terrein. Vaak was het simpelweg kijken wat er in de la lag, en dat ging mee in het achterzakje. Of ik onderweg vaak honger had? Jazeker. Maar het ergste was vaak wel daarna: die la waar ik het net over had, was na het fietsen nog minder veilig.

De eerste stappen

Toch stelde ik voeding tijdens mijn voorbereiding nog altijd een beetje uit. De eerste trainingsmaanden voelde ik vooral de noodzaak om veel meters te maken. Ruim vier maanden voor de Ironman raakte ik geblesseerd aan mijn knie. Veel voordelen had die blessure niet, maar één voordeel was er wel: ik had ineens meer tijd om me te verdiepen in sportvoeding.

Ik startte met een testpakket van Wielervoeding.nl. Al snel kwam ik erachter dat de GoldNutrition Hydrate Charger H60 – Lemon (60 gram koolhydraten per portie) en de BYE! 40 Carbs Fruit Gel (40 gram koolhydraten) erg fijn waren en een goede manier om aan mijn koolhydraten per uur te komen.

Onder begeleiding, en met een aantal andere producten erbij, ben ik de laatste twee maanden veel gaan oefenen. Op een duurrit vertrok ik niet meer zonder een behoorlijke hoeveelheid voeding. Ook tijdens de meeste runs kon ik het niet laten om een gelletje of jellybar in mijn zakken te stoppen.

Het grote verschil? Er ging een wereld voor me open. Buiten het feit dat je meer energie hebt tijdens je workouts, had ik ook een stuk minder honger gedurende de dag. Een rit van meer dan 100 kilometer of een duurloop van twee uur of langer ging een stuk soepeler doordat ik bleef aanvullen. Om vervolgens niet als een beest tekeer te gaan tegen de mensen om me heen omdat ik immense honger had.

Het wedstrijddagschema

Door het vele testen stond het plan, gericht op zo’n 100 gram koolhydraten per uur, redelijk snel. Alle voeding op de plekken krijgen waar ik die wilde hebben op racedag, was nog een kleine puzzel. Bij het inchecken kreeg ik de vraag of ik Personal Needs Bags wilde. Mijn antwoord was natuurlijk ja, want ik had een heel plan uitgedacht zonder de voeding van Ironman zelf.

De ochtend voor de race legde ik alle voeding op tafel, verdeelde die netjes over alle zakken en checkte alles nog een keer. De meeste voeding kon achterin mijn trisuit en in mijn kleine frametasje. Onderweg zou ik mijn voorraad aanvullen.

Mijn plan bevatte:

• BYE! 40 Carbs Fruit Gel

• BYE! PRO Fruit Gel

• GoldNutrition Jelly Bar – Orange

• Lightning Endurance Bar – Strawberry

• GoldNutrition Hydrate Isotonic H30 – Passion Fruit

• GoldNutrition Hydrate Charger H60 – Lemon

Racedag: het grote buffet

Voor de start nog snel een gel naar binnen, om vervolgens een kleine twaalf uur vol in focus naar de finish te gaan. Na iets meer dan een uur en tien minuten kwam ik uit het water.

In de eerste transitie nam ik een BYE! 40 Carbs Fruit Gel. Het grote buffet was vanaf minuut één begonnen: op de fiets bleef drinken en eten fantastisch gaan.

Mijn eerste stop om de bidons te vullen kwam later dan verwacht. Omdat ik even zonder sportdrank zat, ving ik dit op met een extra Lightning Endurance Bar. Op kilometer 80 vulde ik mijn bidons opnieuw met hulp van de Spaanse vrijwilligers. Op kilometer 120 vulde ik bij het Personal Needs-punt mijn voorraad aan. Zo vlogen de vijf en een half uur voorbij zonder honger of moeite met eten. Tijd en zin om te hollen!

Lopen in de hitte

Tijdens het lopen stapte ik over op GoldNutrition Jelly Bars en nam ik een klein flesje Hydrate Isotonic H30 mee. Het plan was elk halfuur een bar of gel. Tot ongeveer kilometer 15 ging dat goed, maar in de hitte van 36 graden werd eten steeds lastiger.

Daarna werd het freestylen bij de aidstations. Van zoutjes tot sinaasappels: alles wat ik binnenkreeg was welkom. Ik had geen maagproblemen, maar eten was gewoon niet prettig. Echt honger heb ik gelukkig nooit gekregen, maar verre van ideaal was het niet.

Vanaf kilometer 30 stapte ik over op cola. Na vier en een half uur lopen mocht ik afslaan naar de rode loper om mezelf te bekronen tot Ironman.

Terugblik

Een onvergetelijke ervaring waar ik enorm veel van geleerd heb. Als je mij twee maanden voor mijn Ironman had gevraagd of ik tijdens de race geen honger of maagproblemen zou hebben, had ik je voor gek verklaard. Van kijken wat er in de la lag naar een compleet voedingsplan: ik ben de waarde van sportvoeding gaan inzien!